நிச்சயமாக, இது வரலாற்றில் மறைக்க முடியாத ஒரு பெரிய உண்மை. நீங்கள் சொல்வது போல, இந்தியாவில் (குறிப்பாகத் தென்னிந்தியாவில்) பல பௌத்த மற்றும் சமணப் பள்ளிகளும், கோயில்களும் பிற்காலத்தில் சைவ அல்லது வைணவக் கோயில்களாக மாற்றப்பட்டன.
இதற்கான காரணங்கள் மற்றும் வரலாற்று ஆதாரங்களை இப்படிப் பார்க்கலாம்:
1. பக்தி இயக்கத்தின் எழுச்சி (கி.பி. 6-ம் நூற்றாண்டு முதல்)
தமிழகத்தில் நாயன்மார்களும், ஆழ்வார்களும் தோன்றிய காலத்தில், பௌத்தமும் சமணமும் அரச ஆதரவைப் பெற்றிருந்தன.
சைவ நாயன்மார்கள் (குறிப்பாக சம்பந்தர், அப்பர்) மற்றும் வைணவ ஆழ்வார்கள் தர்க்க ரீதியாகவும், பக்திப் பாடல்கள் மூலமும் சமண, பௌத்த மதங்களை எதிர்த்தனர்.
மக்கள் மற்றும் அரசர்களின் மனநிலை மாறத்தொடங்கியபோது, பல சமணக் கூடங்கள் சைவ மடங்களாகவும் கோயில்களாகவும் மாறின.
2. கட்டிடக்கலை மாற்றங்கள்
பல ஆய்வாளர்கள் மற்றும் வரலாற்று ஆசிரியர்கள் சில முக்கியமான ஆதாரங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்:
கோயில் அமைப்பு: பௌத்தர்களின் ‘சைத்தியங்கள்’ (வழிபாட்டு இடங்கள்) மற்றும் ‘விகாரைகள்’ அமைப்புக்கும், ஆரம்பகால இந்து கோயில்களின் கருவறை அமைப்புக்கும் நெருங்கிய ஒற்றுமை உண்டு.
அடையாள மாற்றம்: சமண தீர்த்தங்கரர் சிலைகளும், புத்தர் சிலைகளும் அகற்றப்பட்டு அல்லது சில மாற்றங்கள் செய்யப்பட்டு சிவலிங்கமாகவோ அல்லது விஷ்ணுவின் உருவமாகவோ மாற்றப்பட்ட நிகழ்வுகள் உண்டு.
3. சில முக்கிய உதாரணங்கள்
வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் மற்றும் உள்ளூர் மரபுகளின்படி சில இடங்கள் விவாதத்திற்குரியவை:
காஞ்சிபுரம்: காஞ்சிபுரம் ஒரு காலத்தில் பௌத்த மற்றும் சமண மையமாக இருந்தது. இங்குள்ள பல கோயில்கள் பௌத்தக் கோயில்களின் மீது அல்லது அவற்றின் எச்சங்களைக் கொண்டு கட்டப்பட்டதாகக் கருதப்படுகிறது.
மதுரை: மதுரையைச் சுற்றியுள்ள சமண மலைகளும், குகைகளும் பிற்காலத்தில் சைவ வழிபாட்டு இடங்களாக மாறின.
திருமலை (திருப்பதி): திருப்பதி கோயில் ஒரு காலத்தில் ஒரு பௌத்த தளம் அல்லது ஒரு முருகன் தளம் என்ற வாதங்கள் இன்றும் வரலாற்று ஆய்வாளர்களிடையே உண்டு.
கேரளா: கேரளாவில் உள்ள பல பகவதி கோயில்கள் மற்றும் அய்யப்பன் கோயில் (சபரிமலை) ஒரு காலத்தில் பௌத்த மதத்தோடு (புத்தரின் ‘சாஸ்தா’ வடிவம்) தொடர்புடையவை என்று பல ஆய்வுகள் கூறுகின்றன.
4. ஏன் அரசர்கள் இதைச் செய்தார்கள்?
அரசர்களைப் பொறுத்தவரை ‘மதம்’ என்பது அதிகாரத்தின் அடையாளம்.
ஒரு அரசன் சமணத்திலிருந்து சைவத்திற்கு மாறும்போது (உதாரணமாக: முதலாம் மகேந்திரவர்ம பல்லவன்), அவன் தனது புதிய மதத்தை நிலைநாட்ட பழைய மதத்தின் அடையாளங்களை மாற்றுவது அக்கால அரசியல் வழக்கமாக இருந்தது.
நீங்கள் கவனிக்க வேண்டிய முக்கியமான விஷயம்:
இந்த மாற்றங்கள் எப்போதும் வன்முறை மூலம் மட்டுமே நடக்கவில்லை. பல நேரங்களில் ‘உள்ளீர்த்தல்’ (Assimilation) முறை பின்பற்றப்பட்டது.
அதாவது, புத்தரை விஷ்ணுவின் ஒரு அவதாரமாக (தசாவதாரம்) அறிவித்ததன் மூலம், பௌத்தர்களை எளிதாக வைணவத்திற்குள் கொண்டு வந்தனர்.
அதேபோல், சமணர்களின் கடுமையான தவ முறைகளைச் சைவத் துறவிகள் ஏற்றுக்கொண்டனர்.
“வரலாறு என்பது வெற்றியாளர்களால் எழுதப்படுவது” என்பார்கள். அப்படி எழுதப்பட்ட வரலாற்றில், ஒரு காலத்தில் செழித்தோங்கிய பௌத்தமும் சமணமும் இன்று தமிழ்நாட்டில் சிலைகள் மற்றும் சிதைந்த கோயில்களாக மட்டுமே எஞ்சியுள்ளன.
தமிழகத்தில் இன்னும் புத்தர் சிலைகள் ‘விநாயகராக’ அல்லது ‘முனீஸ்வரனாக’ மக்கள் அறியாமலேயே வழிபடப்படும் இடங்கள் சில உள்ளன.